یه عزیز دوردونه بودم پیش چشم خیسه موجا

یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا

تاکه یک روز تو رسیدی روی قلبم پاگزاشتی

قصه های عاشقی رو تو وجودم  جاگذاشتی

زیر رگبار نگاهت دلم اینگار زیرو رو شد

برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه

ابروبادو دریا گفتن حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پاگذاشتی

اما تا قایقی اومد از منو دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا

منودل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا

دیگه روز ها تو وجودم نه گل هست نه درختی

لحظه های بی تو بودن می گذره اما به سختی

دل تنها وغریبم داره این گوشه میمیره

اما باز تو وقت مردن باز سراغ تو می گیره

می رسه روزی که دیگه قهر دریا میشه خونم

اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم